The New York Times: მომავალ წელს ევროპის მასშტაბით დაგეგმილი არჩევნების ფონზე, „ალტერნატივა გერმანიისთვის“ პარტიის თვალსაჩინო წარმატება შესაძლოა ულტრამემარჯვენეების შემდგომი გამარჯვებების მომასწავებელი და მათი მიღწევის მოდელიც კი გახდეს

როდესაც კვირას აღმოსავლეთ გერმანიის ერთ-ერთ პატარა რეგიონში ულტრამემარჯვენე პარტიამ დამაჯერებელი გამარჯვება მოიპოვა, ამის ექო ლონდონის დაუნინგ-სტრიტიდან პარიზის ელისეს სასახლემდე გაისმა - იშვიათად თუ შეფასებულა რეგიონული არჩევნების შედეგი ევროპული დემოკრატიის ბედისთვის ასეთი ავისმომასწავლებელი მნიშვნელობით, - წერს ამერიკული გამოცემა The New York Times-ი სტატიაში სათაურით „ულტრამემარჯვენეების გამარჯვება გერმანიის რეგიონში მთელ ევროპაში ავისმომასწავლებელ ნიშნად აღიქმება“.

„ეს არ იყო უბრალოდ რომელიმე ევროპული ქვეყანა. ეს იყო გერმანია - სახელმწიფო, რომელიც ნაციზმის კატასტროფის შემდეგ შეუპოვრად ახდენდა ულტრამემარჯვენე პოლიტიკური პარტიების იზოლირებას. და ეს არ ყოფილა უბრალო, შემთხვევითი გამონაკლისი, არამედ ათწლიანი მეთოდური სვლის მორიგი ნაბიჯი, რომელმაც უკიდურესი მემარჯვენეები ევროპის ძალაუფლების ცენტრს კიდევ უფრო დაუახლოვა“, - აღნიშნულია სტატიაში.

მომავალ წელს ევროპის მასშტაბით დაგეგმილი არჩევნების ფონზე, „ალტერნატივა გერმანიისთვის“ პარტიის თვალსაჩინო წარმატება, ანალიტიკოსების შეფასებით, შესაძლოა ულტრამემარჯვენეების შემდგომი გამარჯვებების მომასწავებელი და მათი მიღწევის მოდელიც კი გახდეს. მისი პოპულისტური, ანტიმიგრაციული გზავნილები ეხმიანება ბრიტანეთის, საფრანგეთის, იტალიისა და ესპანეთის ნაციონალისტი ლიდერების რიტორიკას - ყველა იმ ქვეყანაში, სადაც ამომრჩევლებს გერმანელების მსგავსი უკმაყოფილებები და პრეტენზიები აწუხებთ.

ფრანგი ამომრჩევლები მომავალ გაზაფხულზე ახალ პრეზიდენტს აირჩევენ. ესპანეთში არჩევნები აგვისტოსთვის იგეგმება, ხოლო იტალიაში - მომდევნო წლის ბოლოსთვის. ულტრამემარჯვენე კანდიდატები ყველა ამ ქვეყანაში წინ მიიწევენ და საფრთხეს უქმნიან მოქმედ ხელისუფლებას, რომელსაც ქვეყნის ეკონომიკურ სისტემურ პრობლემებში ადანაშაულებენ.

გერმანიაში ფასების ზრდამ და უმუშევრობის მაღალმა დონემ ხელი შეუწყო ულტრამემარჯვენე პარტიას, მოეპოვებინა ორჯერ მეტი ხმა, ვიდრე კანცლერ ფრიდრიხ მერცის მოქმედმა ცენტრისტულ-მემარჯვენე პარტიამ.

არჩევნების შედეგებმა ნათლად გააშიშვლა ღრმა ბზარი ევროპულ საზოგადოებაში: ერთ მხარეს არიან ისინი, ვისთვისაც უკიდურესი მემარჯვენეები დემოკრატიის მთავარ საფრთხეს წარმოადგენენ, მეორე მხარეს კი სულ უფრო მზარდი ჯგუფია, რომელიც მათში დემოკრატიის ერთადერთ ხსნას ხედავს.